Op zaterdag 31 januari overleed Hendrik Jager. Hij werd 77 jaar oud.
Henk was getrouwd en samen kregen ze twee kinderen,. Vier kleinkinderen werden hen toevertrouwd.
Henk was een bouwer en een buitenmens. Voor zijn gezin bouwde hij een woning aan de Hogebrinkerweg. Het ruime erf eromheen beplantte hij met verschillende bomen.
Henk was geen prater waar het zijn gevoelens betrof. Die kon hij niet verwoorden. Hij kon wel goed gesprekken aanknopen met mensen die hij waar dan ook tegenkwam. En uitgebreid uitleggen hoe iets gedaan moest worden of hoe iets werkte, tot in detail.

 

Veel ouderen zullen hem nog kennen van TerMeulenPost. Zijn vrouw kon het dorp niet met hem in zonder dat hij iemand tegen kwam die hij kende van zijn bezorgwerk.
Henk was iemand die het liefst voor anderen zorgde, zich laten verzorgen vond hij moeilijker.
De laatste vijf jaren van zijn leven woonde het echtpaar hij in Nijkerk. Hij had longfibrose en kon het werk in de tuin niet meer bolwerken. Maar hij bleef doen wat hij kon op het erf aan de Hogebrinkerweg, waar zijn zoon met zijn gezin was gaan wonen. Ook kwam hij regelmatig in de Eshoftuin. Hij doneerde een tunnelkas en kwam graag kijken hoe die van pas kwam.
Op vrijdag 6 februari was er in de Eshof de dankdienst voor zijn leven. Daarna is hij begraven op de Algemene Begraafplaats.
Aan zijn vrouw, de kinderen en kleinkinderen van harte warme herinneringen gewenst die kunnen troosten in de stille uren.

Regelmatig ontfermde hij zich over mensen die onderweg in de problemen waren gekomen en nam ze mee naar huis om bij zijn vrouw op adem te komen. In de privésfeer stond hij klaar voor wie hem nodig had. Hij deed graag iets voor een ander.

Het echtpaar kreeg drie kinderen toevertrouwd. Ze schonken hen vijf kleinkinderen en een achterkleindochter; het tweede achterkleinkind is op komst. Henk was een familiemens en trots op zijn gezin.
Hij was muzikaal, speelde tenorsaxofoon in de fanfare. Zijn liefde voor muziek ging over op zijn kinderen. Hij was een gangmaker en hield van mensen om zich heen.
De laatste jaren van zijn leven kreeg hij te maken met ernstige glaucoom die hem tenslotte blind maakte. Van het een na het ander moest hij afscheid nemen. Een van de moeilijkste dingen vond hij dat hij niet meer kon fietsen; daarmee was hij een groot deel van zijn bewegingsvrijheid kwijt.

 

Zijn verbondenheid met God is hij niet kwijtgeraakt. ‘Hij had een lijntje met boven,’ zei zijn vrouw. Beiden zijn actief geweest in de Hervormde Deelgemeente, maar geleidelijk aan was de kerk op afstand komen te staan. Henk voelde zich er niet meer zo thuis: ‘ik herken de liederen niet meer,’ zei hij. Dat is mijn eigen schuld, zei hij ook, ik heb ze niet bijgehouden.
Deze verbondenheid met God betekende voor hem dat zijn afscheid een kerkelijke viering moest worden. ‘Er moet troost voor jullie zijn,’ zei hij. Het werd een bijeenkomst in uitvaartcentrum Weldam waarin de woorden klonken van psalm 139: ‘God, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta.’ Intussen bracht zijn achterkleindochter onder onze aandacht dat Henk verder leeft, ook in haar. Hierna hebben we hem naar zijn graf op de Algemene Begraafplaats gebracht.
Aan zijn vrouw, de kinderen en hun partners en de kleinkinderen wensen we van harte de kracht toe die nodig is in momenten van verdriet.

Op zondag 26 oktober overleed Henk Blankestijn in de leeftijd van 73 jaar.
Hij was al langere tijd ziek als gevolg van longkanker. Een tijd bleef de ziekte stabiel, waardoor hij wat bewegingsvrijheid had; in die tijd kwam hij soms zaterdagmorgen naar de Eshoftuin, waar hij andere bezoekers sprak. De laatste paar weken ging hij hard achteruit.

Henk is geboren en getogen in Hoevelaken. Na de Schimmelpenninck van der Oyeschool ging hij naar het voortgezet onderwijs in Nijkerk en Amersfoort. Maar leren was zijn ding niet: hij ging al jong werken. Veertien was hij toen hij begon als hovenier bij Bosman Tuin in Hoogland. In totaal is hij er 55 jaar in dienst geweest. En ook daarna bleef hij af en toe uren en dagen aan het werk. Zelfs in de avonduren was hij bij mensen in de tuin bezig.

Toen Henk 21 jaar was trouwde hij voor de eerste keer. Met zijn toenmalige echtgenote kreeg hij drie kinderen. Ongeveer vijftien jaar hield het huwelijk stand.
Negen jaar later ontmoette hij zijn tweede vrouw. In 1997 trouwden ze. In 2001 werd hun dochter geboren, twee jaar later een zoon en in 2010 volgde nog een dochter. Ook dit huwelijk liep niet steeds soepel en in 2017 ontstond er een definitieve breuk.

Henk was dol op zijn kinderen, ze waren de lichtpunten in zijn bestaan.
Zijn ouders hoorden bij de Gereformeerde Gemeente. Voor Henk betekende geloof vooral dat hij een groot vertrouwen had op God. Het komt goed, daar was hij van overtuigd. Zoals Paulus schrijft: niets kan ons scheiden van de liefde die hij ons geeft in Christus.

De laatste jaren van ziekte waren moeilijk. Longkanker ondermijnde zijn krachten. Maar stugge volhouder als hij was, gaf hij niet op. Tot de laatste paar weken. Zijn zoon was die weken bij hem in huis. Op het laatst was hij door zijn hele gezin omringd.

Op vrijdag 31 oktober hebben we afscheid van Henk genomen in een dankdienst in Uitvaartcentrum Weldam. Daarna is hij begraven op de Algemene Begraafplaats.
Aan zijn kinderen en ieder die Henk mist wensen we goede, milde en liefdevolle herinneringen toe.

Op zondag 19 oktober overleed Annie Geurtsen. Ze is 92 jaar oud geworden.
Annie was het oudste meisje in een gezin van negen kinderen. In 1945 overleed haar vader en werd Annie als meisje van twaalf mede verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van het gezin. Het was geen makkelijk bestaan, maar de boerderij in Stoutenburg bracht gelukkig voldoende te eten op en de saamhorigheid was groot. Annie groeide op tot een sterke vrouw. Ze was een verbindende factor in de familie en wist ook voor zichzelf op te komen als ze dat nodig vond.

Ze trouwde met Gerrit Geurtsen en kreeg met hem drie zoons Na een aantal jaren in Leusden kwamen ze in Hoevelaken te wonen. In 1984 overleed Gerrit en moest Annie alleen verder, wat ze ondanks het verdriet goed voor elkaar kreeg. Ze bouwde een zelfstandig leven op, haalde haar rijbewijs en heeft tot haar negentigste kunnen rijden. Een aantal jaren had ze, tot aan zijn overlijden, een fijne relatie met Cees Hoevelaken.

Annie was een vrouw voor wie zorgzaamheid een roeping was. Ze zorgde met praktische hulp voor vele mensen links en rechts om haar heen en vertroetelde wanneer ze maar kon de kleinkinderen en achterkleinkinderen. De kerk was belangrijk voor haar. Ze kwam naar de Eshof zolang ze kon. Toen dat niet meer ging volgde ze de kerkdiensten online, al bleef het hanteren van de computer een hoofdpijndossier.
Fysiek had Annie met verschillende dingen te maken. Als dertienjarige kreeg ze de ziekte van Lyme, wat pas jaren later duidelijk werd. Door een tekenbeet was een bacterie overgebracht. Ze vermoedde zelf dat veel van haar klachten op Lyme terug te voeren waren: het versleten kraakbeen, de artrose in haar rug. Dankzij het feit dat ze zo’n doorzetter was, is ze nooit in de rolstoel terechtgekomen.

Het was Annies hoop dat ze geen lang ziekbed zou hebben, dat ze helder zou blijven van geest, niet teveel zorg bij de kinderen zou hoeven leggen en tot op het eind in haar appartement zou kunnen blijven wonen. Die hoop is op alle fronten in vervulling gegaan. Ze overleed vermoedelijk aan een hartstilstand toen ze bezig was haar eten klaar te maken.

Op zaterdag 25 oktober namen we in een kerkdienst in de Eshof afscheid van Annie. Daarna is ze in de stromende regen naar de begraafplaats gebracht, waar ze het graf deelt met Gerrit. 
Aan haar zoons, hun echtgenotes en kinderen en kleinkinderen en aan ieder voor wie Annie een lege plek achterlaat wensen we van harte warme en troostende herinneringen toe aan deze bijzondere vrouw.

 

Op zondag 12 oktober overleed Corrie Veldhuizen.
65 jaar geleden werd ze geboren in Hogeveen. Ze had een zus en vier broers. Op haar achttiende ging ze het huis uit en werken in een hotel in Amersfoort. De keuken was haar favoriete plek. Ze heeft er veel geleerd over koken.

 

Corrie trouwde in 1992  Ze kenden elkaar van jongs af aan. Toen ze elkaar opnieuw ontmoetten na een periode van 12 jaar zonder contact, sloeg de vonk over. Een groot verdriet in hun leven was het overlijden van hun dochter Daniëlle, die na negen maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam.

In 2008 kreeg Corrie te maken met darmkanker. Ze is toen erg ziek geweest; haar darmen zijn hier niet meer van hersteld. De laatste jaren kreeg ze voeding via een sonde, wat regelmatig complicaties veroorzaakte.

Ondanks alles was Corrie een vrouw met humor. Ze had een groot verantwoordelijkheidsgevoel naar haar man toe, die op zijn zeventiende door een brommerongeluk een hersenbeschadiging had opgelopen.

Op het laatst ging Corrie snel achteruit, wat haar veel verdriet deed. Op donderdag 2 oktober werd ze opgenomen in het ziekenhuis, waar ze tien dagen later overleed.
Op vrijdag 17 oktober vond het afscheid van Corrie plaats in een dienst in uitvaartcentrum Weldam. Daarna is ze naar het crematorium begeleid.
Aan haar man wensen we van harte alle sterkte toe die nodig is om zonder Corrie verder te kunnen.

 

Op zondag 31 augustus overleed Hennie van de Kuilen, 85 jaar oud. Ze was de woensdag ervoor naar het hospice van Amersfoort verhuisd. Daar heeft ze goede zorg gehad in haar laatste dagen.

Hennie is geboren en getogen in Hoevelaken. Als kind was ze een lief en goedlachs meisje – en dat is ze feitelijk haar hele leven gebleven. Door haar kalmte bracht ze soms rust in het leven van anderen.

Haar opgewekte natuur heeft haar veel gebracht. Mensen om haar heen vonden het fijn haar te bezoeken of iets voor haar te doen. Dat had ze ook nodig, zeker sinds ze in 2017 een flinke jas uit had gedaan. Ze had een paar dagen lang in huis op de grond gelegen, niet in staat overeind te komen. Gelukkig is ze toen dankzij een buurvrouw gevonden.

Hennie trouwde in 1981 met Kees met wie ze drie kinderen kreeg. Helaas liep het huwelijk spaak. Ook haar contact met de kinderen werd moeilijker.

 

Hennie vroeg ze weinig aandacht voor zichzelf. Hier zat regelmatig de gedachte achter dat ze zichzelf de aandacht van anderen niet waard vond. Daar dachten anderen anders over. In de Eshof is ze jarenlang zeer gewaardeerd als lid van de Welkomstdienst. Ook heeft ze korte tijd in de diaconie gezeten. Ze was een harde werker. Jarenlang voorzag ze in haar onderhoud door bij anderen schoon te maken.
Ze kwam naar de kerkdiensten zolang ze dat kon. Toen dat niet meer ging, brachten programma’s als ‘Nederland zingt’ haar de kerkelijke muziek waar ze van hield.
Bij haar afscheid op 6 september in de Eshof klonken liederen die ze graag beluisterde. Na het afscheid is Hennie door de naaste familieleden naar het crematorium in Amersfoort gebracht.
Aan ieder die haar mist wensen we van harte goede en warme herinneringen toe.

 

Op zaterdag 9 augustus overleed Adriana de Vette-Zuidgeest. Ze had slokdarmkanker waar ze voor behandeld werd, al was genezing niet mogelijk. Een risico van de bestralingen die ze had ondergaan was perforatie van de slokdarm. Die is haar fataal geworden.
Adri wilde het liefst zolang mogelijk in haar huis blijven. Dat is gelukkig gebeurd, op de paar laatste uren van haar leven na die ze doorbracht in het ziekenhuis.
Adri was getrouwd met Tom. Samen kregen ze drie kinderen.

Haar leven kende moeilijke tijden. Toen ze dertien jaar was werd haar moeder ziek. Adri verzorgde haar tot aan haar dood en kon daardoor weinig op school zijn. Daarna bleef ze het huishouden voor haar vader en zichzelf doen. Adri was 22 jaar toen hij overleed.
De jaren waarin de kinderen thuis waren, zijn vooral goede jaren geweest. Toen gingen de kinderen het huis uit kwam echtgenoot Tom overspannen thuis.
Moeilijke jaren volgden. Tom bleek al jong aan Alzheimer te lijden. Na een aantal jaren werd hij in zorgcentrum Sint-Elizabeth in Amersfoort opgenomen. Adri bezocht hem vaak. Ze maakte zich sterk voor menswaardige zorg voor haar echtgenoot. In 2012 overleed hij.

 

Op 26 juli overleed Afke van den Hoeven, 73 jaar oud.
De laatste jaren was ze aan het kwakkelen met haar gezondheid. In juli tijdens de vakantie met haar man op Texel kreeg ze een slagboom op haar hoofd. Sindsdien is ze niet meer de oude geweest. Haar lichaam was op; als de slagboom er niet was geweest, was er een andere oorzaak geweest. Ze overleed op de IC, de plek die haar vertrouwd was, een plaats waar ze zich goed voelde.

Afke was getrouwd en samen met haar man kreeg ze twee kinderen en twee kleinkinderen.
Jarenlang is Afke actief geweest in het jeugdwerk in de Eshof. Ze was ook jaren medeorganisator van de Hoevelakense kerstsamenzang. Ze kwam niet vaak in de kerkdiensten, maar bleef betrokken. Ze was hartelijk en de steun en toeverlaat van velen. Had een luisterend oor, nam je serieus en velde geen oordeel. Ze verdiepte zich in mensen. Ze was zorgzaam en positief, kon goed met tegenslagen omgaan en genoot van kleine dingen. Ze was optimistisch en eigenwijs. Zingen was een geliefde hobby. Liefde was de belangrijkste waarde in haar leven.
Aan haar kleindochter had ze toevertrouwd: ik heb een mooi leven gehad en het is goed zo. Dat was de ene kant. De andere kant was dat ze nog lang niet van plan was om dood te gaan. ‘Ik ga niet dood hoor,’ waren haar laatste woorden. En zeker was ze van plan het vijftigjarig huwelijksjubileum op 22 augustus samen met haar man te beleven.
Op vrijdag 1 augustus vond het afscheid van Afke plaats in de Eshof. Aansluitend is ze begraven op de Algemene Begraafplaats.
Aan haar man, de kinderen, partners en kleinkinderen wensen we van harte toe dat Afke zal blijven inspireren in alles waarin ze groot is geweest.