Regelmatig ontfermde hij zich over mensen die onderweg in de problemen waren gekomen en nam ze mee naar huis om bij zijn vrouw op adem te komen. In de privésfeer stond hij klaar voor wie hem nodig had. Hij deed graag iets voor een ander.

Het echtpaar kreeg drie kinderen toevertrouwd. Ze schonken hen vijf kleinkinderen en een achterkleindochter; het tweede achterkleinkind is op komst. Henk was een familiemens en trots op zijn gezin.
Hij was muzikaal, speelde tenorsaxofoon in de fanfare. Zijn liefde voor muziek ging over op zijn kinderen. Hij was een gangmaker en hield van mensen om zich heen.
De laatste jaren van zijn leven kreeg hij te maken met ernstige glaucoom die hem tenslotte blind maakte. Van het een na het ander moest hij afscheid nemen. Een van de moeilijkste dingen vond hij dat hij niet meer kon fietsen; daarmee was hij een groot deel van zijn bewegingsvrijheid kwijt.

 

Zijn verbondenheid met God is hij niet kwijtgeraakt. ‘Hij had een lijntje met boven,’ zei zijn vrouw. Beiden zijn actief geweest in de Hervormde Deelgemeente, maar geleidelijk aan was de kerk op afstand komen te staan. Henk voelde zich er niet meer zo thuis: ‘ik herken de liederen niet meer,’ zei hij. Dat is mijn eigen schuld, zei hij ook, ik heb ze niet bijgehouden.
Deze verbondenheid met God betekende voor hem dat zijn afscheid een kerkelijke viering moest worden. ‘Er moet troost voor jullie zijn,’ zei hij. Het werd een bijeenkomst in uitvaartcentrum Weldam waarin de woorden klonken van psalm 139: ‘God, U kent mij, U doorgrondt mij, U weet het als ik zit of sta.’ Intussen bracht zijn achterkleindochter onder onze aandacht dat Henk verder leeft, ook in haar. Hierna hebben we hem naar zijn graf op de Algemene Begraafplaats gebracht.
Aan zijn vrouw, de kinderen en hun partners en de kleinkinderen wensen we van harte de kracht toe die nodig is in momenten van verdriet.